"Son seis los principios básicos del programa de formación de educadores de esta Secretaría:
1) El educador es el sujeto de su práctica, competiéndole a él crearla recrearla.
2) La formación del educador debe instrumentalizarlo para que él cree y recree su práctica a través de la reflexión sobre su cotidiano.
3) La formación del educador dbe ser constante, sistematizada, porque la práctica se hace y se rehace.
4) La práctica pedagógica requiere la comprensión de la propia génesis del conocimiento, o sea, de cómo se da el proceso de conocer.
5) El programa de formación de educadores es condición para el proceso de reorientación curricular de la escuela.
6) El programa de formación de educadores tendrá como ejes básicos:
- La fisonomía de la escuela que se quiere, en tanto horizonte de la nueva propuesta;
- La necesidad de suplir elementos de formación básica en los educadores en las diferentes áreas del conocimiento humano.
- La apropiación, por los educadores, de los avances científicos del conocimiento humano que puedan contribuir a la calidad de la escuela que se quiere."

Comments (3)
Gaur egungo formakuntza ereduak gizarte industrialaren garapenean ditu bere oinarriak. Langile arruntentzat ezagutza iturriak oraindik eskasak ziren garai haietan, sindikatuen borrokari esker, lortu zen formakuntza hori langileen eskubide bat bezala kontsideratzea. Horrela, patronala zen langileek behar zuten formakuntza beharrak asetzeko behar ziren bitartekoak jarri behar zituena. Formakuntza honek eskoletan jasotako ereduari jarraitzen zion: irakasle orojakile bat, eduki sorta homogeneo bat (langile askoren praktika errealetik urrun askotan) eta norabide bakarreko ezagutza transmisio bat. Guzti hori, noski, patronalak bere poltsikoa diruz betetzen jarraitzeko balio zuenez, lan-orduetan kontenplatu beharreko zerbait zela ez zuen inork zalantzan ipintzen.
Tamalez gaur egun formakuntza oraindik horrela bizi da; kanpotik jasotzen dena, eskola eredu zaharkitu baten modura eta patronalaren interesen mesederako ia behartuta egiten dena. Hiru ezaugarri horiek, irakaskuntzan eta ezagutzaren gizartean deitzen den honetan, erabat zaharkituak geratu dira. Eta testuinguru berri honetan, nahiko tristea da ikustea zeinen deskolokatuta dabiltzan langileen eskubideen alde hainbeste egin duten sindikatuak, XIX. mendeko ideia eta soflama berdinak behin eta berriro errepikatzen, baita administrazioa ere, sekulako dirutza gastatzen duena gauzak berdin jarraitzeko askotan. Baina tira, hori beste gai bat da.
Enfoke berritzaile bat behar da gai honetan, langile, langile ordezkari baita administrazioaren aldetik. Ezin da ulertu bestela nola egon gaitezkeen ados Freirek aipatzen dituen sei puntu horiekin eta, era berean, ezinezkoa iruditzen zaigu horiek guztiek aurrera eramatea. Hogei urte pasa dira eta gauzak ezer gutxi aldatu dira formakuntza profesionalaren esparruan.
Dena den, mundu horretan prestakuntza, teorian, lotuta dago produktibitatearekin, langileak emaitzak hobetzeko prestatzen dira, eta prestakuntza horren emaitzan (teorian behintzat) lantokian ikusi beharko lirateke. Seguruenik, teoria eta praktikaren artean saltoa egongo da hemen gehienetan.
Irakaskuntzaren munduan berriz, prestakuntza eta lanaren arteko lotura lausoago ikusten dut sarri. Berba handiak erabiltzen dira prestakuntza deskribatzeko eta azaltzeko (Freirerenak besteak beste), baina kasu gehienetan prestakuntza hori aplikatzeko planak eta bideak falta izaten dira. Askotan prestakuntza zerbait boluntario, irakasleari ematen zaion "plus-a" dela ematen du. Ahaztu barik ezer ez dutela ikasi behar pentsatzen dutenen multzo handi hori.
Seguraski, horregatik ari dira azkenotan hainbeste zabaltzen prestakuntza "praktikaren gaineko hausnarketa" bezala ulertzeko beharra. Ez ikastaro-sorta, edo adituen hitzaldi-erakustaldi bezala.
Azken batean prestakuntza ez da inork emango digun ezer, norbaitek garatu eta lortu behar duen zerbait baino.
Badirudi ni ez naizela honi bueltak ematen dabilen bakarra, pozten naiz ba ;-)
Leave a comment...